Wirujący
Anioł

Magiczna, prawie mistyczna wyłania się z zakamarków pamięci droga do dziadków. Kilka kilometrów przez pola i las w brzęczącym skwarze lipca, ze świerszczami tak blisko wydzwaniającymi swoje trele gdzieś tu, niewidoczne, jakby zaraz przy nodze. W odurzającej, czarownej mgle późnego września, która bałamuci percepcję dzieci i zaburzając strony świata, unosi je na kilka chwil w obcą, tajemniczą krainę.

Dla dziesięciolatka trzykilogramowy pełny koszyczek zwisający u szyi stanowi wyraźne obciążenie. Żeby go napełnić, trzeba rękoma śmigać, a żeby napełnić ich jak najwięcej, trzeba śmigać szybko. Szkoła życia. Wygrywa nie zawsze ten, kto jest pracowity, ale ten, kto jest pracowity, sprytny i czujny. I odporny.

Dziwna podróż, to życie nasze kochane, pełna zaskoczeń i zachwytów, z wybojami smutków i problemów, ze spokojną jazdą na długiej prostej, czasem z szaleńczym lotem w dół, czasem w pocie czoła wzwyż. Nieraz zdrowo wieje, zmoczą deszcze, ale i tak po każdej z burz zza chmur wychyla się przyjazna, najbliższa nam gwiazda.